ในเวลาสายของเช้าวันนี้ ในซอยยังเต็มไปด้วยผู้คนและพาหนะขนส่ง ต่างคนต่างรีบร้อนที่จะไปทำธุระของตน ส่วนผมก็มีธุระที่จะต้องทำเหมือนกัน และไอ้ธุระที่ว่าเนี่ยมันก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก ความจิงก็ไม่เห็นต้องทำให้มันลำบากเลย แต่ด้วยความที่อยากจะเซอร์ไพรส์เพื่อนอ่ะ มันก็เลยต้องลำบากอย่างนี้แหละ …

ผมกับเบลและเนตร เดินฝ่าแสงแดดอันร้อนระอุในเวลาเที่ยง ฝ่าควันพิษของท่อไอเสียรถยนต์เพื่อออกไปสั่งทำเค้ก และที่สำคัญต้องหารเงินกันเพื่อซื้อเค้ก อันนี้รู้สึกว่าจะลำบากใจที่สุดอ่ะ เพราะถึงเวลากินจิงๆ พี่ยุทธกะเนตรจะแบบว่ากินมากสุดเลยอ่ะ อิอิ…

บรรยากาศภายในร้านเย็นช่ำ ไอศรีมหลากสีวางเรียงอยู่ในชามแก้วใบใหญ่เบื้องหน้าพวกเรา ผมค่อยๆตักไอศรีมคำเล็กๆ (ไม่เหมือนคนอื่น แทบจะเขมือบช้อนเข้าไปด้วย) รสชาติของมันแสนจะวิเศษ ยิ่งคลอเคล้าไปด้วยเสียงเพลงเพราะๆอีกยิ่งรู้สึกว่ารสชาติมันดีขึ้นเป็นกองเลย หลังจากที่ผมมัวแต่ชื่นชมกับไอศรีมคำแรกอยู่ พอหันกลับมามองอีกที ไอศรีมก็หายไปหมดแล้ว (มันหายไปไหนล่ะ..? ห..ห.หรือว่า ..ผ..ผีไอศรีม..!!! แต่ผมมาคิดไตร่ตรองดูอีกทีก็คงจะเป็น ผีเบล ผีวี ผีเนตร หรือไม่ก็ผีอีพี่ยุทธมากกว่า เพื่อนๆว่าจิงมะ หิหิ ผีพวกนี้เฮี้ยนซะด้วยซี นี่ขนาดกลางวันแสกๆนะเนี่ย) อืม แต่ช่างมันเถอะ ก็คิดซะว่า เราไม่กินจะได้ไม่อ้วนละกัน อิอิ แต่คราวหน้าจะแขวนพระมากินเซเวนเซ่นดีกว่า ผีจะได้ไม่หลอกอีก…

สายฝนเริ่มโปรยลงมาแล้ว ท้องฟ้ามืดสลัวลง ก้อนเมฆสีดำแผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้า แต่แปลก..ตรงที่มันกลับทำให้ผมรู้สึกว่าบรรยากาศมันโรแมนติกซะเหลือเกิน แสงสว่างสลัวๆจากแสงเทียนกำลังถูกยกออกมา พนักงานค่อยๆวางเค้กลงอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของวีฉาบไปด้วยรอยยิ้ม ปนกับความประหลาดใจ พลอยทำให้พวกเรายิ้มดีใจไปด้วยเมื่อเห็นเพื่อนมีความสุข (ก็ดีแล้ว ลองทำหน้าอย่างอื่นซี่ เด๋วได้เกิด สงครามปาเค้กแน่ๆ)